Iets over mij…

creatief wandelcoach en psychosociaal ondersteuner

Mijn naam is Angelique Leijten, geboren in 1961, opgegroeid in Tilburg als middelste in een rij van 7 kinderen met twee hardwerkende ouders. “Niet lullen maar poetsen” dekt wel zo’n beetje de lading, als je me zou vragen in welke sfeer ik ben opgegroeid. Schouders eronder en doorgaan.

Lange tijd voelde ik me sterk en onafhankelijk. Mijn leven liep op rolletjes, “gelukkig” samenwonend en een druk sociaal leven. Ik volgde studies die ik leuk vond en ontwikkelde me verder binnen de zorg- en hulpverlening. 

Verlies. In 2001 was mijn relatie voorbij. Kort voor de relatiebreuk overleed plotseling mijn vader. Nèt toen ik hem “als persoon”, achter zijn rol als vader, leerde kennen. In de drie jaar daarna verloor ik nog een aantal dierbare personen in mijn leven. De ene uitvaart na de andere volgde en ik voelde me murw, niet meer in staat om pijn te voelen en te huilen. Alsof ik buiten mezelf stond. 

Door het oog van de naald… Nieuwjaar 2004. Inmiddels was er een nieuwe liefde in mijn leven. Mèt drie bonus-kinderen. Ik had een baan waarin ik me goed voelde en… ja hoor: ik negeerde lichamelijke klachten. Goh, wat zorgde ik goed voor mezelf 🙂 Een paar weken later lag ik in het ziekenhuis met een levensbedreigende bacteriële infectie. Ik was een jaar uit de running.

Zoals ik was opgevoed, zo vocht ik mezelf weer terug in het ritme van werk en sociaal leven. Schouders eronder en doorgaan… en ik relativeerde in plaats van te rouwen. Er volgde een periode van relatieve rust… ik voelde me gelukkig en m’n treintje reed weer. Kedèkedèng…

Tot 2012: af en toe een korte nacht werd slapeloosheid. Multi-tasken werd vergeetachtigheid, ik liet steeds vaker steken vallen. Structuur werd chaos, geduld werd ergernis. En ik bleef doorgaan. Rennen werd struikelen… zelfverzekerdheid werd onzekerheid… wantrouwen… angst… licht werd donker… ziektewet… burn-out… zware depressie… zwart.

Mijn sneltreintje stond opeens stil… in een tunnel, zo leek het…

Met psychologische hulp, de onvoorwaardelijke steun van een paar lieve mensen in mijn directe omgeving èn mijn wilskracht, ben ik er weer bovenop gekomen.

Door structuur aan te brengen in mijn dagelijkse bezigheden. Door te bewegen en me bewust te worden van mijn lichaam en gevoelens. Door kleine overwinningen te vieren. Door te rouwen om alles en iedereen die ik verloren ben. Langzaam klom ik omhoog uit een diepe put. Mijn relatie bleek gelukkig sterk genoeg.

In 2017 startte ik een praktijk in creatief coaching. Mijn kwaliteiten, vakkennis en levenservaring besloot ik in te zetten voor anderen die zichzelf voorbij lopen en zichzelf niet de aandacht geven die ze verdienen. 

Wat mij krachtiger heeft gemaakt is reflectie: in de spiegel durven kijken die anderen mij voorhielden. Het opnieuw ontdekken van mijn sterke eigenschappen en hoe ik die kan inzetten. Het omarmen van mijn creativiteit, nieuwsgierigheid, lef, doorzettingsvermogen, eigenwijsheid en relativeringsvermogen. Maar ook het accepteren van mijn minder sterke eigenschappen. Toegeven dat je niet alleen de wereld kunt dragen. Het durven om hulp te vragen.

Ik kan weer dromen, vertrouwen en durf te kiezen voor mezelf

Wil je meer weten over mijn professionele achtergrond? Kijk dan op LinkedIn